Bismillâhirrahmânirrahîm
Felâh, kurtuluş demektir. Bundan 14 asır evvel bütün sahâbe felâha ermişti. Hepsi cennet saadetiyle müjdelenmişlerdi. Allahû Tealâ diyor ki:

Sahâbe için “Peygamber Efendimiz (S.A.V)'i görenlerdir.” denir. Görenlerin arasında putperestler, mecusiler (ateşe tapanlar), şeytana tapanlar, hristiyanlar ve yahudiler vardı ama hiçbiri sahâbe değildi. Sahâbe, O'nu görenler değil, O'na tâbî olanlardır:

Sahâbe, mü'minlerdi. Mü'min olmanın başlangıç noktası Allah'a ulaşmayı dilemektir. Çünkü bir kişi Allah'a ulaşmayı dilediği an, Allah derhal işitir, bilir, görür ve derhal o kişiye Rahmân esmasıyla tecelliye başlar. Bu tecelli, kişinin gözlerindeki hicab-ı mestureyi, kulaklarındaki vakrayı alır. Ama asıl önemli değişikliği kişinin kalbinde yapar. Allah'a ulaşma dileği, Allah tarafından kişinin kalbinin mührünün açılmasını sağlar.

Kişinin kalbindeki mührün açıldığı ve küfrün yok olduğu nokta; mü'min olduğu noktadır. Mü'minler felâha ermiştir. Yani cennetle müjdelenmişlerdir. Kur'ân-ı Kerim'de mü'min olmayan kişi kâfir adıyla anılır.