Şuarâ Suresi 227. Ayet - Allah’ı çok zikredenler | Tezekkur

Mekke227 AyetSayfa 367

Şairler

Tâ, Sin, Mim.

Bunlar, Kitab-ı Mübin’in âyetleri’dir.

Onlar mü’min olmuyorlar diye, neredeyse kendini helâk edeceksin.

Eğer dileseydik gökten onlara âyet indirirdik. Böylece onların boyunlarını gölgelerdi de (hükmü altına alırdı da) ona itaat ederlerdi.

Ve Rahmân’dan hiçbir yeni zikir (emir) gelmez ki, ondan yüz çevirmiş olmasınlar.

Böylece onlar yalanladılar. Fakat alay etmiş oldukları şeyin haberleri onlara yakında gelecek.

Onlar yeryüzünü görmediler mi? Orada çeşit çeşit çiftlerin hepsinden, nicelerini (nice bitkiler) yetiştirdik.

Muhakkak ki bunda elbette âyet vardır. Ve (fakat) onların çoğu mü’min olmadılar.

Ve muhakkak ki senin Rabbin, elbette Azîz’dir (yüce), Rahîm’dir (Rahîm esmasıyla tecelli eden).

Ve Rabbin, Musa (A.S)’a zalimler kavmine gitmesi (için) nida etmişti.

Firavun kavmi (hâlâ) takva sahibi olmuyorlar mı?

(Musa A.S): “Rabbim, muhakkak ki ben, beni tekzip etmelerinden (yalanlamalarından) korkuyorum.” dedi.

Ve göğsüm daralıyor ve dilim dönmüyor. Bunun için Harun’a gönder.

Ve onlara göre ben, günahkârım. Bu yüzden beni öldürmelerinden korkuyorum.

(Allahû Tealâ): “Hayır, haydi âyetlerimizle (ikiniz birden) gidin! Muhakkak ki Biz, sizinle beraber işitenleriz.” dedi.

Haydi, firavuna (ikiniz) gidin ve böylece ona: “Muhakkak ki biz, âlemlerin Rabbinin resûlleriyiz.” deyin.

Benî İsrail’i (İsrailoğulları’nı) bizimle beraber gönder!

“Seni biz çocukken, içimizde himaye edip yetiştirmedik mi? Ve ömrünün birçok yılında içimizde kalmadın mı?” dedi.

Ve sen, yapacağın işi yaptın (cinayet işledin). Ve sen, kâfirlerdensin.

Musa (A.S): “Onu yaptığım zaman ben, dalâlette olanlardandım.” dedi.

O zaman sizden korktuğumdan dolayı kaçtım. Fakat Rabbim, bana hikmet bağışladı. Ve beni, mürselinlerden (gönderilen elçilerden) kıldı.

Ve bu bana lütufta bulunduğun ni’met, Benî İsrail’i (İsrailoğulları’nı) senin köle yapmandır.

(Firavun): “Âlemlerin Rabbi nedir (ne demektir)?” dedi.

(Musa A.S): “Eğer yakîn (hasıl ederek) inananlarsanız; (O), göklerin, yerin ve ikisi arasındakilerin Rabbidir.” dedi.

(Firavun) etrafındakilere: “İşitmiyor musunuz?” dedi.

(Musa A.S): “Sizin ve sizden evvelki atalarınızın da Rabbidir.” dedi.

(Firavun): “Muhakkak ki size gönderilmiş olan resûlünüz mutlaka mecnundur (delidir).” dedi.

(Musa A.S): “Eğer akletmiş olsanız, şarkın ve garbın (doğunun ve batının) ve ikisi arasındakilerin de Rabbidir.” dedi.

(Firavun): “Eğer gerçekten benden başka bir ilâh edinirsen, seni mutlaka zindana atılanlardan kılarım.”

(Musa A.S): “Sana apaçık bir şey getirsem de mi?” dedi.

(Firavun): “Öyleyse sen, sadıklardan (doğru söyleyenlerden) isen, onu getir.” dedi.

Bunun üzerine Musa (A.S) asasını attı. O zaman o, apaçık (gerçek) bir yılan oldu.

Ve elini çıkardı. İşte o zaman onu seyredenler için o, bembeyaz (nurlu) oldu.

(Firavun), etrafındaki ileri gelenlere: “Muhakkak ki bu, gerçekten bilgin bir sihirbazdır.” dedi.

Sizi sihri ile yurdunuzdan çıkarmak istiyor. Bu taktirde ne emredersiniz?

“Onu ve kardeşini beklet. Ve şehirlere toplayıcılar gönder!” dediler.

Bilgin (alîm) sihirbazların hepsini sana getirsinler.

Böylece sihirbazlar, bilinen bir günün belli bir vaktinde biraraya getirildiler.

Ve insanlara: “Siz toplandınız mı?” denildi.

Eğer onlar gâlip gelirlerse o zaman biz, sihirbazlara tâbî oluruz.

Sihirbazlar, firavuna geldikleri zaman: “Eğer biz gâlip gelirsek, gerçekten bize mutlaka bir ecir (mükâfat) var mı?” dediler.

(Firavun): “Evet, muhakkak ki siz o zaman, (bana) yakınlardan olacaksınız.” dedi.

(Musa (A.S) onlara): “Atacağınız şeyi atın.” dedi.

Böylece iplerini ve asalarını attılar. Ve “Firavunun izzeti için muhakkak ki gâlip gelenler elbette bizleriz.” dediler.

Sonra Musa (A.S) asasını attı. İşte o zaman, o (Musa (A.S)’ın asası) onların uydurdukları şeyleri yutuyordu.

Sihirbazlar hemen secde ederek yere kapandılar.

“Âlemlerin Rabbine îmân ettik.” dediler.

Musa (A.S) ve Harun (A.S)’ın Rabbine (îmân ettik).

(Firavun): “Benim size izin vermemden evvel, siz O’na îmân ettiniz. Muhakkak ki O, size sihri öğreten büyüğünüz (ustanız). Artık yakında elbette bileceksiniz. Ellerinizi ve ayaklarınızı mutlaka çaprazlama kestireceğim. Ve sizin hepinizi mutlaka astıracağım.” dedi.

“Önemli değil. Muhakkak ki biz, Rabbimize dönücüleriz (dönecek olanlarız).” dediler.

Muhakkak ki biz, mü’minlerin ilki olduk diye Rabbimizin, hatalarımızı mağfiret etmesini umuyoruz (istiyoruz).

Ve Musa (A.S)’a “Kullarım ile gece yola çık. Muhakkak ki siz, takip edilecek olanlarsınız.” diye vahyettik.

Bunun üzerine firavun, şehirlere toplayıcılar gönderdi.

Ve muhakkak ki bunlar, gerçekten (sayıları) az olan küçük bir grup.

Ve muhakkak ki onlar, gerçekten bizi çok öfkelendiren (bize karşı çok öfke duyan) (bir toplum).

Ve muhakkak ki biz, gerçekten sakınılan (korkulan) bir topluluğuz.

Böylece Biz, onları (firavun ve kavmini) bahçelerden ve pınarlardan çıkardık.

Ve hazinelerden ve kerim (ikram edilmiş, yüksek) makamlardan (çıkardık).

İşte böylece onlara (onların ülkesine), İsrailoğulları’nı varis kıldık.

Böylece doğuya doğru (Kızıldeniz’e doğru), onların peşine düştüler.

İki topluluk birbirini gördüğü zaman, Musa (A.S)’ın ashabı, “Gerçekten bize yetiştiler.” dediler.

(Musa A.S): “Hayır, muhakkak ki Rabbim benimle beraber, O, beni hidayete (kurtuluşa) ulaştıracaktır.” dedi.

O zaman Musa (A.S)’a: “Asanı denize vur.” diye vahyettik. Hemen deniz infilâk etti (patlayarak yarıldı ve ikiye ayrıldı). Böylece her parça büyük ve yüksek dağ gibi oldu.

Ve diğerlerini (de) oraya yaklaştırdık.

Ve Musa (A.S)’ı ve onunla beraber olanların hepsini kurtardık.

Sonra diğerlerini (denizde) boğduk.

Muhakkak ki bunda gerçekten âyet (ibret) vardır. (Fakat) onların çoğu mü’min olmadılar.

Ve muhakkak ki senin Rabbin, işte O, elbette Azîz’dir (yüce), Rahîm’dir (Rahîm esmasıyla tecelli eden).

Ve onlara İbrâhîm (A.S)’ın haberini tilâvet et (oku)!

Babasına ve onun kavmine: “Taptığınız şey nedir?” demişti.

“Biz putlara tapıyoruz. Böylece onlara devamlı ibadet edeceğiz.” dediler.

(İbrâhîm A.S): “Dua ettiğiniz zaman sizi işitiyorlar mı?” dedi.

Yoksa size fayda veya zarar veriyorlar mı?

“Hayır, babalarımızı böyle yapıyor (ibadet ediyor) bulduk.” dediler.

(İbrâhîm A.S): “Öyleyse taptığınız şeylerin ne olduğunu gördünüz mü?” dedi.

Siz ve sizin, geçmişteki babalarınızın (taptığı şeyleri).

Muhakkak ki onlar, benim için düşmandır ama âlemlerin Rabbi hariç.

Beni yaratan da hidayete erdiren de O’dur.

Ve beni yediren ve içiren, O’dur.

Ve hastalandığım zaman bana şifa veren, O’dur.

Ve beni öldürecek, sonra (da) beni diriltecek olan, O’dur.

Ve dîn günü, benim hatalarımı mağfiret etmesini umduğum da O’dur.

Rabbim bana hikmet bağışla ve beni salihlere dahil et.

Ve beni, sonrakilerin lisanlarında sadık kıl (sonraki nesiller arasında benim anılmamı sağla).

Ve beni, ni’metlendirilmiş cennetlerinin varislerinden kıl.

Ve babamı mağfiret et, muhakkak ki o dalâlette kalanlardan oldu.

Ve beas günü (yeniden dirilme günü, kıyâmet günü) beni mahzun etme.

Çocukların ve malın fayda vermediği gün (beni utandırma).

Allah’a selîm (selâmete ermiş) kalple gelenler hariç.

Ve cennet, takva sahiplerine yaklaştırıldı.

Ve cehennem azgınlara (azgınlar için) bariz olarak gösterildi.

Ve onlara: “Tapmakta olduğunuz şeyler nerede?” denildi.

Allah’tan başka (ilâhlarınız) size yardım ediyorlar mı (edebiliyorlar mı) veya kendilerine yardım edebiliyorlar mı?

Onlar (putperestler) ve azgınlar, oraya (cehenneme) yüzüstü (burunları yere sürtünerek) atılırlar.

Ve iblisin ordularının hepsi.

Onlar (taptıkları şeyler ve onlara tapanlar) orada hasım olarak (düşmanca çekişerek) dediler ki…

Allah’a yemin olsun ki, biz mutlaka apaçık bir dalâlet içindeydik.

Âlemlerin Rabbi ile sizi (putları) bir tutuyorduk.

Ve bizi mücrimlerden (hidayete mani olanlardan) başkası dalâlette bırakmadı.

100

Artık bizim için bir şefaatçi yoktur.

101

Ve (bizim için) sadık bir dost yoktur.

102

Bizim için keşke bir kere daha (dünyaya dönüş) olsaydı, o zaman biz mü’minlerden olurduk.

103

Muhakkak ki bunda elbette bir âyet (ibret) vardır. Fakat onların çoğu (buna rağmen) mü’min olmadılar.

104

Ve muhakkak ki senin Rabbin, O, Azîz’dir (yüce), Rahîm’dir (Rahîm esmasıyla tecelli eden).

105

Nuh’un kavmi, mürselinleri (resûlleri) tekzip ettiler (yalanladılar).

106

Onların kardeşi Nuh (A.S) onlara: “Takva sahibi olmuyor musunuz?” demişti.

107

Muhakkak ki ben, sizin için emin bir resûlüm.

108

Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin). Ve bana itaat edin.

109

Ve ona (tebliğe) karşı sizden bir ücret istemiyorum. Benim ücretim sadece âlemlerin Rabbine aittir.

110

Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin). Ve bana itaat edin.

111

“Sana en basit insanlar tâbî olduğuna göre, biz (de) mi sana inanalım?” dediler.

112

“Onların yapmış oldukları şey hakkında benim ilmim (bilgim) yoktur.” dedi.

113

Onların hesabı, sadece Rabbime aittir, keşke farkında olsanız.

114

Ve ben mü’minleri tardedici (kovacak) değilim.

115

Ben sadece apaçık bir nezirim (uyarıcıyım).

116

Dediler ki: “Ey Nuh! Eğer sen, gerçekten (bizi uyarmaktan) vazgeçmezsen, sen mutlaka taşlananlardan olacaksın.”

117

Nuh (A.S): “Rabbim, muhakkak ki kavmim beni tekzip etti (yalanladı).” dedi.

118

Bu durumda benimle onların arasını öyle bir açışla aç ki (ve böylece) beni ve mü’minlerden benimle beraber olanları kurtar.

119

Böylece onu ve onunla beraber olanları, dolu bir gemi içinde kurtardık.

120

Sonra Biz, (onların) arkasında kalanları (gemiye binmeyenleri) boğduk.

121

Muhakkak ki bunda mutlaka bir âyet (ibret) vardır. Ve onların çoğu mü’min olmadılar (Allah’a ulaşmayı dilemediler).

122

Ve muhakkak ki senin Rabbin, elbette O, Azîz’dir (yüce), Rahîm’dir (Rahîm esmasıyla tecelli eden).

123

Ad kavmi, mürselini (gönderilen resûlleri) tekzip etti (yalanladı).

124

Onların kardeşi Hud (A.S) onlara: “Siz takva sahibi olmayacak mısınız (Allah’a ulaşmayı dilemeyecek misiniz)?” demişti.

125

Muhakkak ki ben, sizin için emin bir resûlüm.

126

Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin) ve bana itaat edin (bana tâbî olun).

127

Ve ona (tebliğime) karşı sizden bir ücret istemiyorum. Benim ücretim sadece âlemlerin Rabbine aittir.

128

Bütün yüksek tepelere, âyet (eserler) bina ederek abesle mi iştigal (boşuna mı uğraşıyorsunuz) ediyorsunuz?

129

Ve (bu dünyada) ebedî kalacağınızı umarak, yapıtlar ediniyorsunuz.

130

Ve yakaladığınız zaman cebirle (zorbalıkla) yakaladınız (zulmettiniz).

131

Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin) ve bana itaat edin (bana tâbî olun).

132

Ve bildiğiniz (sizlere öğrettiği) şeylerle size yardım eden (Allah’a) karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin).

133

Size hayvanlar ve oğullarla yardım etti.

134

Ve bahçelerle ve pınarlarla…

135

Muhakkak ki ben, azîm günün (kıyâmet gününün) azabının sizin üzerinize olmasından korkarım.

136

“Sen, bize vaazetsen de veya vaazedenlerden olmasan da bizim için eşittir.” dediler.

137

Bu ancak evvelkilerin hulûkundan (yaratmalarından, uydurmalarından) başka bir şey değildir.

138

Ve biz azaplandırılacak değiliz.

139

Böylece onu tekzip ettiler (yalanladılar). Biz de bu sebeple onları helâk ettik. Muhakkak ki bunda mutlaka bir âyet (ibret) vardır. Ve onların çoğu, mü’min olmadılar (Allah’a ulaşmayı dilemediler).

140

Ve muhakkak ki senin Rabbin, elbette O, Azîz’dir (yüce), Rahîm’dir (Rahîm esmasıyla tecelli eden).

141

Semud (kavmi) de mürselini (resûlleri) tekzip etti (yalanladı).

142

Onların kardeşi Salih (A.S) da onlara: “Siz takva sahibi olmayacak mısınız (Allah’a ulaşmayı dilemeyecek misiniz)?” demişti.

143

Muhakkak ki ben, sizin için emin bir resûlüm.

144

Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin) ve bana itaat edin (bana tâbî olun).

145

Ve ona (tebliğime) karşı sizden bir ücret istemiyorum. Benim ücretim sadece âlemlerin Rabbine aittir.

146

Siz, burada bulunduğunuz yerde emin olarak bırakılacak mısınız?

147

Bahçelerde ve pınarlarda…

148

Ve ekinler, çiçekleri açılmış hurmalıklar…

149

Ve dağlardan maharetle evler oyuyorsunuz (yontuyorsunuz).

150

Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin) ve bana itaat edin (bana tâbî olun).

151

Ve müsriflerin (haddi aşanların) emrine itaat etmeyin.

152

Onlar (müsrifler), yeryüzünde fesat çıkarırlar ve ıslâh etmezler.

153

“Sen, sadece büyülenenlerdensin.” dediler.

154

Sen, bizim gibi bir insandan başka bir şey değilsin. Öyleyse eğer sen, sadıklardan isen bize bir âyet (mucize) getir.

155

(Salih A.S): “İşte bu dişi deve. Su içme hakkı onun. Bilinen (belirlenen) gün(ler)de de su içme hakkı sizin.” dedi.

156

Ve ona kötülükle dokunmayın. (Dokunursanız) o zaman büyük günün azabı sizi alır (yakalar).

157

Buna rağmen onu kestiler. Sonra da pişman oldular.

158

Böylece onları azap aldı (yakaladı). Muhakkak ki bunda mutlaka bir âyet (ibret) vardır. Ve onların çoğu mü’min olmadılar (Allah’a ulaşmayı dilemediler).

159

Ve muhakkak ki senin Rabbin, elbette O, Azîz’dir (yüce), Rahîm’dir (Rahîm esmasıyla tecelli eden).

160

Lut (A.S)’ın kavmi (de) mürselini (resûlleri) tekzip etti (yalanladı).

161

Onların kardeşi Lut (A.S) da onlara: “Siz takva sahibi olmayacak mısınız (Allah’a ulaşmayı dilemeyecek misiniz)?” demişti.

162

Muhakkak ki ben, sizin için emin bir resûlüm.

163

Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin). Ve bana itaat edin (bana tâbî olun).

164

Ve ona (tebliğime) karşı sizden bir ücret istemiyorum. Benim ücretim sadece âlemlerin Rabbine aittir.

165

Siz âlemlerden (insanlardan) erkeklere mi gidiyorsunuz (yaklaşıyorsunuz)?

166

Ve Rabbinizin sizin için yarattığı zevcelerinizi (eşleriniz olan kadınlarınızı) bırakıyorsunuz. Hayır, siz azgın (haddi aşan) bir kavimsiniz.

167

“Ey Lut! Eğer gerçekten sen, (bizi uyarmaktan) vazgeçmezsen, sen mutlaka (yurdundan) ihraç edilenlerden (çıkarılanlardan, kovulanlardan) olacaksın.” dediler.

168

“Muhakkak ki ben, sizin amellerinize şiddetle buğzedenlerdenim (kızanlardan, tiksinenlerdenim).” dedi.

169

Rabbim, beni ve ehlimi (ailemi ve bana tâbî olanları), onların yaptıklarından kurtar.

170

Bunun üzerine Biz de onu ve ehlini (ailesini ve ona tâbî olanları), hepsini kurtardık.

171

Geride kalanların içinde bir ihtiyar kadın (Lut (A.S)’ın hanımı) hariç.

172

Sonra diğerlerini dumura uğrattık (nesillerini sona erdirdik).

173

Ve onların üzerine yağmur yağdırdık. İşte bu uyarılanların yağmuru, çok kötü idi.

174

Muhakkak ki bunda mutlaka bir âyet (ibret) vardır. Ve onların çoğu mü’min olmadılar (Allah’a ulaşmayı dilemediler).

175

Ve muhakkak ki senin Rabbin, elbette O, Azîz’dir (yüce) Rahîm’dir (Rahîm esmasıyla tecelli eden).

176

Eyke halkı (da) mürselini (resûlleri) tekzip etti (yalanladı).

177

Şuayb (A.S) onlara: “Siz takva sahibi olmayacak mısınız (Allah’a ulaşmayı dilemeyecek misiniz)?” demişti.

178

Muhakkak ki ben, sizin için emin bir resûlüm.

179

Öyleyse Allah’a karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin). Ve bana itaat edin (bana tâbî olun).

180

Ve ona (tebliğime) karşı sizden bir ücret istemiyorum. Benim ücretim sadece âlemlerin Rabbine aittir.

181

Ölçüyü ifa edin (mizanınızı eksiye düşürmeyin). Ve muhsirinden (nefslerini hüsrana düşürenlerden, kaybettiği dereceler kazandığı derecelerden fazla olanlardan) olmayın.

182

İstikamet üzere olanların (Allah’a ulaşmayı dileyenlerin) kıstası (ölçüsü) ile (kaybettiğiniz derecelerden daha fazla derece kazanın) tartın.

183

İnsanların şeylerinden kısmayın (Allah’a ulaşmayı dilemelerine mani olarak, kazandıkları derecelerin, kaybettiği derecelerden az olmasına sebebiyet vermeyin). Ve (buna sebep olarak) yeryüzünde fesat çıkararak bozgunculuk yapmayın.

184

Ve sizi ve evvelki toplumları yaratana karşı takva sahibi olun (Allah’a ulaşmayı dileyin).

185

“Sen sadece büyülenmişlerdensin.” dediler.

186

Ve sen, bizim gibi bir insandan başka bir şey değilsin. Ve biz, seni mutlaka yalancılardan zannediyoruz.

187

Öyleyse eğer sen, sadıklardan (doğru söyleyenlerden) isen üzerimize gökyüzünden bir parça düşür.

188

(Şuayb A.S): “Rabbim, sizin yaptıklarınızı çok iyi bilir.” dedi.

189

Böylece onu tekzip ettiler (yalanladılar). Bunun üzerine, “gölge günün azabı” onları aldı (yakaladı). Muhakkak ki o, azîm günün (büyük bir günün) azabıydı.

190

Muhakkak ki bunda, mutlaka bir âyet (ibret) vardır. Ve onların çoğu, mü’min olmadılar (Allah’a ulaşmayı dilemediler).

191

Ve muhakkak ki senin Rabbin, elbette O, Azîz’dir (yüce), Rahîm’dir (Rahîm esmasıyla tecelli eden).

192

Ve muhakkak ki O (Kur’ân), gerçekten âlemlerin Rabbinden indirilmiştir.

193

O’nu, Ruh’ûl Emin (Cebrail A.S) indirdi.

194

Nezirlerden (uyaranlardan) olman için senin kalbine.

195

Apaçık bir Arap lisanı ile.

196

Ve muhakkak ki O, evvelkilerin (kitaplarının) sayfalarında mutlaka vardır.

197

Ve Benî İsrail’in ulemasının (âlimlerinin) O’nu bilmesi, onlar için bir delil olmadı mı?

198

Ve eğer Biz, O’nu bir kısım a’cemine (Arap olmayan bir gruba) indirseydik.

199

Böylece onlara, O’nu okusaydı (gene de) O’na îmân etmezlerdi (mü’min olmazlar, Allah’a ulaşmayı dilemezlerdi).

200

Biz O’nu, mücrimlerin kalplerine işte böyle soktuk (işledik).

201

Onlar elîm azabı görmedikçe O’na îmân etmezler (mü’min olmazlar, Allah’a ulaşmayı dilemezlerdi).

202

Böylece o (azap), onlara ansızın gelir ve onlar farkında olmazlar.

203

“O zaman biz, bekletilenler (mühlet verilenler) olur muyuz?” dediler.

204

Yoksa onlar azabımızı acele mi istiyorlar?

205

İşte gördün mü? Onları senelerce metalandırsak bile.

206

Sonra vaadolundukları şey (azap) onlara geldi.

207

Onların metalandırıldıkları şeyler, onlara fayda vermez (onları müstağni kılmaz).

208

Ve hiçbir kasabayı, nezirler olmadıkça (ona nezirler göndermedikçe) helâk etmedik.

209

Hatırla ki Biz, zalimler (zulmedenler) olmadık.

210

Ve O’nu (Kur’ân’ı), şeytanlar indirmedi.

211

Ve (bu), onlara yakışmaz (onların harcı değildir) ve onlar, (buna) muktedir olamazlar.

212

Muhakkak ki onlar, (vahyi) işitmekten kesin olarak azledilmiş (men edilmiş) olanlardır.

213

Öyleyse Allah ile beraber diğer bir ilâha dua etme. O taktirde azap edilenlerden olursun.

214

Ve en yakının olan aşiretini uyar.

215

Ve mü’minlerden, sana tâbî olan kimselere kanatlarını ger.

216

Eğer onlar, sana asi olurlarsa (isyan ederlerse), o zaman: “Muhakkak ki ben, sizin yaptıklarınızdan uzağım.” de.

217

Ve Azîz (yüce) ve Rahîm olan (Rahîm esmasıyla tecelli eden) (Allah’a) tevekkül et (O’nu vekil et ve güven).

218

O, sen kıyam ettiğin zaman seni görür.

219

Ve secde edenler arasında senin dönmeni (de görür).

220

Muhakkak ki O; O, Sem’î’dir (en iyi işten) Alîm’dir (en iyi bilen).

221

Şeytanlar kimlere iner size haber vereyim mi?

222

(İftira eden) yalancı günahkârların hepsine inerler.

223

Onlar, (şeytanlara) kulak verirler (dinlerler) ve onların çoğu yalancıdırlar.

224

Ve (Allah’a karşı olan) şairler; onlara (sadece) azgınlar tâbî olurlar.

225

Bütün vadilerde onların (hayal peşinde) koştuklarını görmedin mi?

226

Ve muhakkak ki onlar yapmadıkları şeyleri söylerler.

227

Âmenû olanlar (Allah’a ulaşmayı dileyenler) ve amilüssalihat (nefs tezkiyesi) yapanlar ve Allah’ı çok zikredenler ve kendine zulüm yapıldıktan sonra (Allah tarafından) yardım edilenler hariç zulmedenler, yakında hangi dönüş yerine (cehenneme) döneceklerini (ulaştırılacaklarını) bilecekler.

26:227

Furkân

Neml

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا ۗ وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ

İllâllezîne âmenû ve amilûs sâlihâti ve zekerûllâhe kesîran ventesarû min ba’di mâ zulimû, ve se ya’lemullezîne zalemû eyye munkalebin yenkalibûn(yenkalibûne).

illellezîne (illâ ellezîne)onlar, o kimseler hariç

âmenûâmenû olanlar, Allah'a ulaşmayı dileyenler

ve amilu es sâlihâtive salih amel işleyenler, nefs tezkiyesi yapanlar

ve zekerûve zikrettiler

allâheAllah

kesîrançok

ventesarû (ve intesarû)ve yardım alanlar, yardım edilenler

min ba'diondan sonra

mâ zulimû(kendilerine) zulüm yapıldılar

ve se ya'lemuve bilecekler

ellezîneo kimseler

zalemûzulmettiler

eyyehangi

munkalebindöndürülen yer, dönüş yeri

yenkalibûnedönecekler

Bismillâhirrahmânirrahîm
Allahû Tealâ, cehenneme gidecek ve gitmeyecek olanları açık bir şekilde ifade etmektedir. Âmenû olanlar (Allah'a ulaşmayı dileyenler) nefsini ıslâh edici ameller işleyenler, Allah'ı çok zikredenler ve kendilerine zulmedildikten sonra yardım edilenler, kurtulanlardır. Zalimlerin de gidecekleri yer cehennemdir.